Hoi

Welkom op Stedenster. Ik doe hier verslag van mijn avonturen rond stedentrips en reizen. Ik wens je een aangename reis door mijn blog.

 

In Amsterdam mag niks, maar is alles toegestaan

In Amsterdam mag niks, maar is alles toegestaan

In Amsterdam ken ik veel straatjes en kroegjes. Als jongeling heb ik me laten meesleuren door de zuigende kracht van de stad en die verbondenheid heeft geleid tot een haat-liefde verhouding met Mokum. In 1980 , ik was toen 17 jaar oud, zette ik voor het eerst voet op Amsterdamse grond. Als jochie uit de provincie wist ik geen raad met de enorme drukte, het kriskras door elkaar rijdende verkeer, de stoplichten die tevergeefs op rood sprongen omdat zich er verder toch niemand iets van aantrok en de geanimeerdheid van de mensenmassa die door het centraal station werden uitgepoept. Enigszins verbouwereerd dreef de hectiek me meteen naar de achterkant van de stad. Ik zocht eerst de rust op om zodoende langzaam te wennen aan de Amsterdamse poppenkast.

Voor de kroegen was ik destijds nog te jong. Ik zwierf door de smalle straatjes en belandde al snel in de wereld van kunstenaars, artiesten en studenten. Geen van hen kende ik persoonlijk, maar in Amsterdam leerde ik dat verbondenheid deze grenzen slecht. Ik maakte snel vrienden.
Ik groeide op met de stad en 5 jaar later, ik was toen 22 jaar, kwam het moment dat ik me vestigde in Amsterdam Oost.

Na een hectische studie waarin theater een hoofdrol speelde kreeg ik de kans om mijn kunstjes te vertonen in de beroemde NES theaters. In de Retiefstraat, vlakbij het Oosterpark, betrok ik met 6 anderen, een renovatiewoning die genomineerd was voor de slopershamer. Tot die tijd mochten we voor honderd gulden per persoon gebruik maken van de voordeur, het gas, het water en het licht. Vergoedingen in de theaterwereld waren allesbehalve om over naar huis te schrijven en ik zocht en vond een job in de horeca. Alhoewel ik geen enkele ervaring had in het serveren van drankjes en maaltijden had ik blijkbaar een overtuigende indruk gemaakt op de eigenaar van Café de Ponteneur aan de Eerste van Swindenstraat. Het café heeft de tijd niet gehaald en is onlangs definitief gesloten.

Amsterdam opende zijn geheimen voor me. Vooral ‘s nachts zwierf ik op een gammele fiets waarvan de oorspronkelijke eigenaar mij onbekend was, door de straten op weg naar huis.
Normaliter een route die bij normaal gebruik van het rijwiel een kleine 20 minuten duurde.
De route voerde door kleine straatjes en steegjes, doorkruiste de altijd bruisende binnenstad waar mijn fiets automatisch in de remmen schoot. De muziek en rondscharrelende geloofs-verzakers hadden een ontembare aantrekkingskracht op me. De wereld van filosoferende kunstenaars die hun heil zochten in drank en oeverloze gesprekken moest ik, net als Amsterdam in de jaren 80, van de achterkant leren kennen. Ik schuurde in de tijd langs het randje van de afgrond. Maar de liefde voor mijn vak en de overtuiging dat ik daarin iets kon betekenen duwde mij telkens op het juiste moment terug op het pad.

Mijn wereld was vrij. Ik deed dingen die niet mochten, maar in Amsterdam is alles toegestaan.
Ik wil u graag laten kennismaken met iets bijzonders.
Voor diegene die het ruige en exuberante Amsterdam van 2016 van de achterkant willen bekijken is er een plekje, midden in het toeristische centrum, waar de tijd even een ander gezicht krijgt. Een onvervalst Amsterdams gezicht wel te verstaan.

Loopt u vanaf het Centraal Station het Damrak op richting de Dam.
Op die weg is het verval van de pure stad goed zichtbaar. Een aaneenschakeling van giftshops en eettenten met een gelijke uitstraling. Niets verrassends. Ik gun u een kort moment op de Dam waarna ik u meeneem in de overspannen drukte van de Kalverstraat.En dan ineens is er de Begijnensteeg. Ter hoogte van Kalverstaat 126 slaat u rechtsaf de steeg in. Halverwege de straat ligt Café de Engelse Reet. Daar komt u terecht in een muziekloze kroeg waar ware conversatie in onvervalst Amsterdams de boventoon voert. Ik ga er niet veel woorden aan spenderen omdat de sfeer en de puurheid van de achterkant van de stad hier in volle glorie zichtbaar wordt. In dit café vergaat u de kooplust maar wordt u beloond met het hart van de stad dat al 30 klopt voor mij.

Ron Roumen.

Niet kopen, maar rond kijken in Keulen!

Niet kopen, maar rond kijken in Keulen!

Wandelen bij Riemst

Wandelen bij Riemst